دردواره

دردهای من جامه نیستند

تا زتن در آورم

چامه و چکامه نیستند

تا به رشته سخن در آورم

نعره نیستند        

                  تا ز نای جان بر آورم

 دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

من تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم 

                                        درد می کند

انحنای روح من

               شانه های خسته ی غرور من 

                  تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

        کتف گریه های بی بهانه ام

      بازوان حس شاعرانه ام 

                                  زخم خورده است.

دردهای پوستی کجا؟

درد دوستی کجا؟