ما انسانها از هر دین و مذهبی که باشیم هر وقت که تو زندگیمون حرف مرگ بشه.
حرف آخرت نمی دونم حرف گناه و ثواب - جزا و سزا و ... یاد خدا می افتیم.
 یاد یکی که اون بالاست و منتظره که ماها یه اشتباهی بکنیم و تنبیهمون کنه یا اینکه حتی کار خوبی بکنیم
 و پاداشمون بده.
البته این در بهترین شرایط و برای باصطلاح  برا آدم خوبامونه.
اما زندگی چی؟؟
سهم زنده بودنمون از خدا چیه؟
خدا فقط برا پس از مرگمونه؟؟؟
این طرز فکر باعث می شه که اگه آدم خوبه این قصه باشیم به انتظار باشیم که کی این  زندگی تموم می شه که به وصال اون خدایی که بهشت رو برامون تدارک دیده  می رسیم و آدم بده   از خدا  فراری که جهنم و آتشش در انتظار منه.
من فکر میکنم خدایی اگر هست همین جاست بهشت و جهنم هم همین جاست.
اصلا بهشت و جهنم همون خداست.
خدایی که بخشنده جاودانه است.
خدایی که   همیشه جذب می کنه و بری از دافعه است.
اگر کسی کار بدی می کنه  خودشه که از خدا  دور می ره.
و این همون آتیش جهنمه.
اگه شما از اونایی هستید که راضی نمی شید حق کسی رو زیر پا بذارید. اگه مدافع حق و انسانیت هستید
بدونید که خدا بهتون خیلی نزدیکه.
 و اگه از اونایی هستید که با شادی دیگران شاد و با غم اونا غمگین می شید بدونید که خدا رو پیشتون دارید.

ادامه مطلب

ادامه مطلب

ادامه مطلب