جان و دل من تویی ای دل و ای جان من

*با یزید گفت:

خلق را پنجاه سال به او دعوت کردم و اجابت نکردند.ایشان را رها کردم و تنها به سوی او رفتم.دیدم که آنان پیش از من بدآنجا رسیده بودند.

هوا سنگین است دلم سنگین تر

بی کس نیست

لیکن بی کس ترین منم

صدای آب می آید

بی هوا راهی می شوم

اما کجا ؟

این فقط صداست....فقط صدا. . . فقط صدا. . .فقط صدا. . .

سر شار از لطافت ,لبریز از عطوفت

آرام و بی صدا چو سر خوردن شبنم چو غنچه گل سرخ 

به آرامش صحرا بر قلب من نشستی

ناگاه تو رمیدی

چو اسب سر کش دشت

چو موج سخت طوفان

چون ابر گریه کردم

در ماتم حضورت

بجای لعنت فرستادن به تاریکی شمعی بیفروز...

*زندگی زیباست ای زیبا پسند زنده اندیشان به زیبایی رسند

آنقدر زیباست این بی باز گشت کز برایش می توان از جان گذشت

**********************************************

آه آه از سکوت تا کی سکوت؟ می خواهم فریاد برکشم فریاد خواستن ها و نخواستن ها

می ترسم از بغضی که نا بهنگام گلویم را بفشرد

و فریاد اعتراضم را نزاده در گلو خفه کند

من زن فریادم نه اهل سکوت

و چه سخت است پذیرفتن سکوت قبل از هر فریادی . . .

من از هجر و جفا و بی وفایی شکوه نمی کنم

می نالم از قدر نشناسی موهومی که نه قدر خودم

نه قدر دلم نه قدر محبت بی طمع ام

و نه قدر پاکترین حساسم را ندانست

آنگاه که تنها می شویم به یاد تو می افتیم و آنگاه که به سختی گرفتار می شویم تازه می فهمیم که خدایی داریم...

کمکمان کن کمکمان کن تا بدانیم که تو هر لحظه و در هر ثانیه با مایی...

همیشه و همیشه

  ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

دیشب گله از زلف سیاهش کردم

گله از بود ونبودش ز غیابش کردم

حرفها گفتم ز چشمان سیاهش

گله از بهر کمان ابروانش کردم

گریه کردم خنده کردم تا بماند

سر به پا نهاده خواهش کردم

رو به معبود دلم می کردم

ناله زاری کردم هی نیایش کردم

خواست تا برود صدایش کردم باز گریه باز خنده باز خواهش

سر بر آستین دلش نهادم التماسش کردم

گفت : عشق بی وصال مقدس تر

باز صدایش کردم رخ برافروخت جان فدایش کردم

بنام او که خالق زندگی است..

زندگی اولین نعمتی است که از خالق توانا می گیریم... در حفظش بکوشیم...

در چگونه زیستن خود تجدید نظر کنیم...

و نهایت استفاده را از این موهبت الهی ببریم...