ایران ای وطن من....

اینجا ایران است کشوری آزاد با نمدنی چندین هزار ساله.
اما:
اینجا هر کسی ساز خود را میزند.
اینجا هر کسی برای خود و بنفع خود هرچه می خواهد می سازد.
در علم آمار اینجا تحلیل داده ها را می سازد نه داده ها تحلیل را.
اینجا هر کسی به سبک خود قانون را تعبیر می کند.
و اما:
اینجا احترام بنظر مخالف معنی ندارد چون اصولا مخالف باید سرکوب شود و از مسیر برداشته.
اینجا ایرانی اسلامی است.اینجا دروغ حرام شمرده می شود ولی سیاست ما اجین با دروغ است و غیر قابل تشخیص.
اینجاقانون را هر کسی هر جوری خواست تفسیر میکند که به نفعش باشد و از از آن بهره ببرد.
اینجا ایران است و یک انتخابات و یک مردم درمانده ….
و یک عالمه آمار ساخته شده …
بکدامیمن سو و به کدامیمن جهت؟؟؟؟
اینجاست 
که دروغ پردازان آمار دروغ می سازند و آمار بی اعتبار میشود.
اینجاست که اعتماد ها برداشته می شوند و گفته ها بی اعتبار…
و اینجاست که باید تفکر کرد و انتخاب کرد:
 آمار را رها کنید و به شهود عینیتان بپردازید .
کشوری که مدیریت و برنامه ریزی نداشته باشد امار به چه دردش می خورد
آمار را رها کنید و به آنچه می بینید و در گذشته دیده اید و یا شنیده اید عمل کنید.
چون اینجا ایران است.

وطن ما

سخنانی از بزرگان

نامداران ابتدا از نام خويش گذشته اند . ارد بزرگ

************

بهترين سياست صداقت است. سروانتس

**************

بركت عمر را در روشنايي چشم و فرح دل را در مشاهده نيكوان دانيد . عبيد زاكاني

***********

از پس پشيماني مي توان راههاي تازه ايي را براي نجات يافت . ارد بزرگ

***********

زندگي يعني جستجوي دائم . لامارتين

**************

تنهايي در بهشت هم ارزشي ندارد . برنارد دوسن پير

***********

بزرگداشت توان نيروهاي جوان را نيز دو چندان مي كند . ارد بزرگ

************

هرگاه بتوانم بعد از هر شكست لبخند بزنم شجاع خواهم بود. ناپلئون بناپارت

*************

شعری از امیر خسرو دهلوی

A world of Salt

این چیه؟
--خوب معلومه عکس یه بچه اس دیگه؟
نه بهتر نگاه کن. یعنی دقیق تر نگاه کن.
--خوب یه بچه ی خوشگل .
دقیق تر!!
--وای چقدر هم نازه.با نمک. شیرین.
حالا با نمک یا شیرین؟کدوم؟ولی ازت می خوام که دقیق تر بشی؟
--(سکوت)
باز هم فکر کن.
--دارم به این فکر میکنم که این بچه چقدر زود بزرگ میشه.
--مثل خود ما.چقدر زود بزرگ شدیم.
--حیف که این گل خوشگل زود بزرگ می شه.جوون می شه 
ایناش که خوبه؟
--اره ایناش خوبه بدیش اینه که زود هم پیر میشه.
اما من منظورم چیز دیگه بود؟
--بابا کشتی مارو.منظورت چی بود؟؟؟.
من منظورم راز این آفرینش.خدا چقدر کریمانه این همه زیبایی به انسان می بخشد.بچگی هامون یادتونه.هممون این نمک رو داشتیم.خدا بی هیچ منتی فقط می بخشد.فقط عطا می کند.بی هیچ چشم داشتی.
حتی انتظار تشکر هم نداره.
درسته انسان پیر می شه اما مهم اینه که در ازای چیزی که از دست میده چی بدست می آره.
جوونی میده چی میگیره.مواظب باشیم که جوونی مون رو با چی مبادله می کنیم.

Namayeshgahe Majazi

Nature

ساقی

yalan donya

sunset

waiting

برای زندگی2

برای زندگی

عاشقانه

ترانه ای از همای-ترانه ای از شجریان

نوش دارو پس از مرگ سهراب

چند روز پیش یکی از سرویس های دانشگاه آزاد تبریز دچار ترمز بریدگی می شه ودر اثر تصادف  2 تن از دانشجویان دختر به طرز وحشتناکی جانشون رو از دست می دن!

اتوبوس حامل دانشجویان اولا اتوبوسی بوده که 2 سال پیش از همین اتوبوس در اثر باز شدن در آن یکی از دانشجویان فوت شده بوده.و ثانیا همگی شاهدیم که در چنین سرویس هایی شاید بیش از دو برابر ظرفیت اتوبوس بیچاره و فرسوده از آن استفاده می شود.

پس از فوت دختران بیچاره بود که بر اثر اعتراض کوبنده و تعطیلی دانشگاه چندین سرویس مجهز و نو در اختیار آنان قرار می گیرد. و این نوش دارویی است که پس از مرگ سهراب می رسد.حتما باید چندین خانواده داغدار شوند تا کسی از مسئولین در هر سمت و پستی به خود حرکت دهد اونم لابد بیشتر از ترس منصبش.

در هر حال این دو دختر بیگناه قربانی عقب افتادگی و فرهنگ بد جامعه خود شدند تا ما همچنان همه چیز را تعطیل و چشم به انرژی هسته ای مان بدوزیم که روزی می رسد و اتوبوس های کهنه نو می شوند! جاده های خراب درست می شوند!فرهنگ خودمان اصلاح می شود!!!فقط نمی دونم آیا آدمهایی که جانشون رو از دست می دهند هم  بر می گردن؟ یا داغ خانوادشون ساکن می شه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

توضیح و معذرت

می خواستم یه توضیح به دوستان بدم که من به همه ی دوستانی که لطف می کنن و به وبلاگم سر می زنن و وبلگ خودشون رو معرفی می کنن سر می زنم و وبلگشون رو هم با دقت می خونم ولی متاسفانه نمی دونم به چه دلیل کد تایید جهت کامنت گذاشتن ظاهر نمی شه! پس ازتون معذرت می خوام و گفتم که سوء تفاهم نشه!☺☻ شبی غمگین شبی بارانی و سرد* ♥♥♥♥ مرا در غربت فردا رها کرد♥♥♥♥ دلم در حسرت دیدار او ماند♥♥♥♥ مرا چشم انتظار کوچه ها کرد♥♥♥♥ تمام هستی ام بود و ندانست♥♥♥♥ که در قلبم چه آشوبی به پا کرد*

قدر مادرهامون رو بدونیم

داشتم برای آزمون می رفتم اصفهان.(که برا همین یه مدت نبودم و نتونستم آپدیت کنم و معذرت می خوانم)یه آقا و خانم (فرهنگی به نظر می رسیدند)بهمراه دو فرزندشون چند ماهه و 2 ساله.درست صندلی جلویی من نشستن.خانم با بچه هاش صندلی جلوی من و صندلی کنار اونا آقا نشست.
دختر بچه چند ماهه می خندید اونطور که صدای خندش بلند بود.
پسر بچه 2 ساله هم آروم با خواهرش بازی می کرد.
اتوبوس راه افتاد. چشمتون روز بد نبینه.این دختر بچه شروع به گریه کرد. اونم چه گریه ای مگه گریه اش بند می اومد.
بیچاره مادرش فقط تکونش می داد و نازش رو می کشید.اینجارو ببین.اونجا رو ببین.عزیزم !گلم !گریه نکن.
خلاصه اش کنم ساعت 5 عصر که راه افتادیم تا ساعت 12 شب (شایدم دیرتر)چند لحظه هم بچه رو از بغلش پایین نگذاشت تازه غرو لند های اون یکی بچه اش هم بود. همون موقع پسر بچه برای دومین بار از باباش آب خواست.باباهه رفت آب آورد بچه نخورد گفت نمی خوام .یکی دیگه بیار.همون موقع صدای شطرق بلند شد بچه آخه تو چی می گی؟
حالا بیا و درستش کن. دو تا بچه باهم صدای گریه سر دادند..من که از خنده روده بر شده بودم.هرچند دلمم برا خانومه می سوخت.
خانومه هم شو هرش رو دعوا می کرد که بچه رو چرا می زنی؟خودت می گی یچه! بچه است دیگه نمی فهمه.
بعدشم هردو بچه رو بغل کرد و با چه مصیبتی آرومشون کرد.
من اصلا قصد ندارم بگم کدوم کارشون درست بود و کدوم غلط.
فقط می خواستم دریای صبر و از خود گذشتگی مادر هارو بیان کرده باشم.

که برا بچه هاشون نه خسته می شن. نه عصبانی.نه کینه ای.و نه هیچ چیز دیگه ای.انگار فقط اومدن که خودشون رو وقف بچه هاشون کنن. شما چی می گید؟؟؟؟؟؟

شعری از خیام+روش نگهداری از ماهی قرمزهای کوچولو

از من رمقی به سعی ساقی مانده است

وز صحبت خلق بی وفایی مانده است

از باده دوشین قدحی بیش نماند

از عمر ندانم که چه باقی مانده است

سفر

*****سفر سخت است**** وهم جاده سرد است********* تنم مي لرزد از اين تيرگيها******** سفر يعني گسستن ، دل بريدن****** سفر يعني تو ماندي او دگر نيست****** سفر يعني و او را تا نديدن****** چه سخت است اين گسستن تا هميشه****** چه سخت است اين من و اين جمله بي "ما"****** گلويم بغض سنگيني نشسته****** دهانم باز خشك است و كويري****** به قلبم بي قراري خانه كرده****** تو را ديگر نخواهم ديد آري؟****** دگر با خود همي نالم هميشه****** تو رفتي و هياهو جمله مرده****** سفر كردي ز من تا ناكجا ها****** سفر كردي و ديدم زهر خند****** ستمها ، داغها ، سوز و جفاها****** كنون رفتي و خوش باشي هميشه****** دگر از تو نخواهم ديد رويي****** به قابت بينم آن عكس پر از مهر****** به جانم از تو مانده آرزويي******

من نگاهم به نگاهت نگران است،

آسمان من دلم گرفته است! آسمان من دلم تنگ است! آسمان من نگاهم به نگاهت نگران است! تو مرا مي فهمي؟ تو مرا مي بيني؟ آسمان تو کجايي؟همه خوبان در تو اند ،تو کجايي؟ انتهايت را من هيچ نمي دانم!بلنداي قامتت را تصور نمي توانم. آسمان تو مرا مي بيني؟ خوب مي دانم ماه ، خورشيد ، ستاره،به دامان تو مي آرامند،! ليکن می پرسم، راست بگو! بچه بودم، پرسيدم:خدا کجاست؟ پس چرامن نمي بينم؟ مادرم گفت: او آنجاست ،در آسمان او تو را مي بيند/.. آسمان! راست بگو! خدا آنجاست؟ تو او را مي بيني؟ من نگاهم به نگاهت نگران است: من تو را مي فهمم!تو مرا مي فهمي؟ تو دروغ را مي فهمي؟ از دورويي هيچ مي داني؟ تو حسادت را، تهمت را و کلک را مي فهمي؟ هيچ از خودخواهي ،چيزي مي داني؟ هيچ از دل شکستن ،دل بريدن، فقر و غنا ،پول به گوشت خورده است؟ من نمي دانم، من نگاهم به نگاهت نگران است، ليکن، من اگر جاي به جايت داشتم ،پشت مي کردم به جهان نيرنگ تا نبينم هيچ، جز يکرنگي.

بایرامیز مبارک

تازا ایل بایرامی هامیزا مبارک اولسون

خدایا

خدایا به من بیاموز که بی یاد تو دمی حق زیستن ندارم بی تو دمی توان زیستن ندارم و بی عشق تو شوقی برای زیستن ندارم پس با من باش! تا ابد! تا ابد!

spring

شعری از قیصر امین پور

دردواره

دردهای من جامه نیستند

تا زتن در آورم

چامه و چکامه نیستند

تا به رشته سخن در آورم

نعره نیستند        

                  تا ز نای جان بر آورم

 دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

من تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم 

                                        درد می کند

انحنای روح من

               شانه های خسته ی غرور من 

                  تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

        کتف گریه های بی بهانه ام

      بازوان حس شاعرانه ام 

                                  زخم خورده است.

دردهای پوستی کجا؟

درد دوستی کجا؟

آشنا

آشنایی به دیدارم آمده است. آشنا خوب می شناسدم و من غرق نگاهش در پی خاطره ای تار و مات می گردم او کیست؟ او چیست؟ دلداده ای بی ریا؟ دلبرده ای بی توقع؟ هر که هست! هر چه هست! خدایا تنهایش مگذار                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      * تو این بازار بی مهری بدیدار تو شادم تو شادم کن که سوز غم بر آمد از نهادم تو می گفتی صدایم کن ز سوز سینه هر شب صدایت می کنم اما رسی آیا بدادم کمک کن تا ابد تنها به تو عاشق بمانم ز سوز عاشقی شعر خوش ماندن بخوانم